مهم نیست که اول نشده ای.دوم بودن هم خوب است.حتی سوم بودن.حتی آخر بودن هم بد نیست. وقتی آخر هستی،آخری... و این به این معنی نیست که "بد" ی. اول بودن اما-به خودت نگیر- ،آدم را حریص می کند. دوست هایت را مثل تراکتور می بینی.تراکتورهایی که می خواهند از رویت رد بشوند و تو را له کنند. آدمها    می شوند رقیب و دوستها می شوند دشمن. اصلا دنیا یک جوری سیاه و سفید می شود. تعریف آدمها را به چشم "عامل انحرافی تمرکز" می بینی.فکر می کنی پشت تعریف ها دارند نفرینت می کنند.دوست داشتنها را هم بد می بینی.فکر می کنی چون اولی دور و برت شلوغ شده است.اشتباه هم نیست.آدمها همه از بالا بودن لذت می برند و نزدیک کسی ایستادن که بالای قله است،این شانس را به آدم می دهد که دستش را بگیرد و بالا بیاید. ببین...این طور که نگاه کنی، تو دیگر خودت نیستی....تو همان آدمی هستی که نفر اول است، همانی که بهترین است...هیچ کس از خودت حرف نمی زند. از اول بودنت می گوید.....اشتباه نکن. من هم عاشق اول بودنم. عاشق اینکه کارهایم را-هرچه باشد- به بهترین نحوی که می توانم انجام دهم. گفتم به بهترین نحوی که می توانم و این لزوما به این معنا نیست که بهتر از همه.ممکن است جفتش در نهایت به یک چیز برسد. اما فکر کردن به اینکه باید بهتر از "همه" باشم،آدم را دیوانه می کند.اضطراب آدم را مثل پتوهای سردی که بیشتر لرز به جان آدم می اندازد تا گرما، در بر می گیرد.آدم به هرجایی چنگ می زند که خودش را بالا نگه دارد....
سال هایی بود که فکر می کردم باید همیشه اول باشم.اول بودن،خیلی چیزهای خوب را از من گرفت.چیزهایی که وقتی به پشت سرم نگاه می کنم حسرتشان را می خورم. از یک جایی به بعد همه چیز را رها کردم. همه ی این وسواس های استرس زای لعنتی را دور ریختم.پیش خودم گفتم زندگی کردن را از یک جایی باید شروع کرد.شروع کردم و این دفعه از راهی که برای خودم قابل درک بود، رفتم. راستش را بخواهی خیلی جنگیدم با آن حس حریصانه و خودخواهانه لعنتی ... خیلی وقتها گوشهایم را گرفتم که حرفهای بقیه را نشنوم،چشم هایم را بستم که چشم های پرسش گر بقیه را نبینم. یاد گرفتم که نباید برای همه پاسخی داشت. اینکه جواب خودم را بدهم، بفهمم خودم می خواهم چه کار کنم، کافیست.هم کافی و هم لازم.
آن دوران را پشت سر گذاشته ام.آن حس مسخره لعنتی کمتر به سراغم می آید و هر وقت دوباره سر بر می آورد، می خندم و به ادامه زندگی نگاه می کنم.این طور که زندگی می کنم شادترم. درست است گاهی وقتها به هم می ریزم، گریه می کنم مثل بچه ها، به برج میلاد خیره می شوم و فکر می کنم چه کار کرده ام؟،اما این همه زندگی نیست....زندگی خیلی زیباتر شده است...روی قشنگش را خیلی بیشتر از روی تاریکش ، نشانم می دهد...
اول بودن، به قیمتی که یک شب از غصه دق کنی و فردا مثل یک جنازه از تخت بلند شوی هیچ خوب نیست.اول بودن به قیمت اینکه مادرت -حتی یک لحظه- دلش بلرزد، نمی ارزد...می دانم ... می دانم این حرفها مثل حرف های کسیست که هدف تو را نمی فهمد.دنیایش از دنیای تو جداست و چیزی از پیشرفت در زندگی نمی داند...
کاش به خوبی بودی که فکر می کردم.می دانم هستی.اما همین اول بودن،این اول بودن لعنتی از تو کارهایی می خواهد که از خوبی هایت کم می کند.کاش می شد بدون اینکه مستقیم توی چشمهایش نگاه کنی، تصاحبش می کردی...